Osmanlı-İran Savaşı (1603-1618)

Osmanlı-İran Savaşı (1603-1618)

Osmanlı-İran Savaşı (1603-1618)

Osmanlı-İran Savaşı (1603-1618), Şah I. Abbas’ın Osmanlı Devleti’nin Avusturya ile savaş halinde olmasını ve Anadolu’da çıkan Celali İsyanlarından uğraşmasıyla zayıf düşmesini fırsat bilerek Ferhat Paşa Antlaşmasıyla kaybettiği toprakları geri almak istemesi etkili olmuştur. İranlıların Tebriz’e taarruzu ile yeni Osmanlı-İran savaşı başladı. (26 Eylül 1603) Önce Tebriz, ardından Revan düştü. Osmanlı Ordusu, Urmiye’de bozuldu. (9 Eylül 1605) Bu savaş 9 yıl sürdü ve Nasuh Paşa Antlaşması ile sonra erdi (20 Kasım 1612). Bu antlaşmayla Osmanlılar, İran Şahı’nın her yıl Osmanlı Padişah’ına 200 deve yükü ipek kumaş ve değerli eşya haraç göndermesi şartıyla Ferhat Paşa Antlaşmasıyla aldıkları Batı İran Eyaletlerini (Güney Azerbaycan) İranlılara bıraktılar. Ancak İran’ın söz konusu haracı göndermemesi üzerine 2,5 yıl sonra savaş yeniden başladı. (22 Mayıs 1615) Pul-i Şikeste’de Osmanlı Ordusu tekrar bozuldu. (10 Eylül 1618) Osmanlı ordusunun Pul-i Şikeste’de yenilmesine rağmen, İranlılar, I. İsmail’in türbesinin bulunduğu ve bu sebeple de mukaddes saydıkları Erdebil şehrinin Osmanlılar’ın eline geçme ihtimali üzerine barış istediler. Serav Antlaşması (26 Eylül 1618) ile bu defa 3 yıldan fazla süren Osmanlı-İran savaşına son verildi. Bu antlaşmayla İran’ın Padişah’a göndereceği ipek kumaş ve değerli eşya miktarı 100 deve yüküne düşürüldü. Bu barış da 5 yıl sürdü. Savaş, daha sonra 1624 yılında İranlıların Bağdat’ı ele geçirmesiyle eskileriyle mukayese edilemeyecek bir şiddette yeniden başlayacaktır.

Osmanlı-İran Savaşı (1603-1618) sonucunda Osmanlıların 1590’da Ferhat Paşa Antlaşması ile İran’dan aldığı toprakların büyük çoğunluğu, 1618’de İranlılar tarafından geri alınmış oldu. Osmanlı Devleti, İranlıları Kafkasya’dan atamadı. Kafkasya, iki imparatorluk arasında paylaşıldı. Batı İran (Güney Azerbaycan) eyaletlerini ise Osmanlılar ellerinde tutamadılar.

Kaynak: Wikipedi

Yorum Gönderin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.